525.Az
"Qoxular hamısı dərd qoxusudur"- Şeirlər
Esmira Məhiqızı
Arada saçından bir cığır ayır,
Düşüm o cığıra – üzünə gəlim.
Saçın dalğalansın, dalğalarında
Bir az nəfəs alım, özümə gəlim.
Saçının küləyi içimdən ötsün,
Saçının yelində yellənim bir az.
Qırçın tellərində əllərim itsin,
Əllərimi gəzib, küllənim bir az.
Əlimi axtarım bir ömür boyu,
Bir “gördüm əlini” deyən olmasın.
Əlimi görənlər məni görməsin,
Məni əllərimlə görən olmasın.
Beləcə, əl gəzim qara saçında,
Dən kimi o telə, bu telə düşüm.
Qara saçlarından sürüşüb lapdan,
Qara gözlərində bir selə düşüm.
Axtarım əlimi, gəzim əlimi,
İki əl itirib, bir əl tapmayım.
Axırda əlimdən üzüm əlimi,
Daha əl gəzməyə bir yer tapmayım.
Arada saçından bir cığır ayır,
Düşüm o cığıra qara yel kimi.
Məni də əllərim axtarsın əl-əl,
Mən də saçlarında itim əl kimi.
lll
Düüüz orda –
qapılarının ağzında
maşın vurdu Şamxalı.
Elə yerindəcə öldü.
Gözləri axanda mən yanındaydım.
Başı yana düşəndə
sürücü başını tutub çığırdı:
–Vaayy, xalxın uşağı öldü,
evim yıxıldı!
Onda bütün uşaqlar qorxdu.
O vaxtdan tanıdım ölümü –
qorxdum axan gözlərdən,
yana düşən başlardan,
çığıran sürücülərdən.
Sonra da,
hər il anası çiçəklər səpdi,
Şamxalın öldüyü yerə.
Bizim ölümü tanıdığımız,
qorxduğumuz yerə.
Düüüz orda –
Şamxal yıxılanda yerə,
sonra uçanda göyə –
bizim neçəmizi də apardı özüylə.
Mən də Şamxalla getmişəm
o vaxtdan.
Çıxmışam oyundan, oynamaqdan.
Daha yaşamağı oynamıram –
düüüz orda!
lll
Xəyalım o qədər göyü uçurtdu,
Göylərdə uçmağa göy məni çəkmir.
Qoxular hamısı dərd qoxusudur,
İçində bir ayrı iy məni çəkmir.
Allahın ver günü, bəndəyə sirr gün,
Sibirə sürgünük – səbirə sürgün,
Ömür də qaçmağa ilmədi bir gün,
Ölüm də mən adlı ilməni çəkmir.
Elə dirilmişəm, elə ölmüşəm,
O biri dünyanı görüb, gəlmişəm,
Hərdən yer ayrılıb, yerə girmişəm,
Yerimi biləndən yer məni çəkmir.
lll
Mən uşaq olanda
bizim kənddə
şəkilçəkən yoxuydu.
Və mənim uşaqlıq
şəklim yoxdu.
Göyləri, yerləri gözümə
şəkil kimi çəkirdim.
İndi həmin şəkillərə
baxıram bir-bir.
Bu dağlardı,
ağaclardı, quşlardı.
Bu buludlardı,
küləklərdi, yağışlardı.
Hara baxıram
hər yerdə
uşaqlığımın
şəkillərini görürəm.
Ağlı qaralıyam,
gah da göyqurşağı kimi
rəngbərəngəm.
Lap indi, lap indi
bilmişəm ki,
Dünya mənim
UŞAQLIQ şəklimdi.
lll
Bu adların selində
Adlanmağa halım yox.
Onun-bunun dilində
Dadlanmağa halım yox.
Çəkib mən də gedərəm
Gedərəm ey, gedərəm.
Mən də belə yazıyam,
Mən də bura qədərəm.
Dost-düşmənin içində
Məni tanımadılar.
Gör kimi tanıdılar
Kimi tanımadılar.
Bir buludun çatına
Qəbrim qazılsın, yetər.
Kəpənək qanadına
Adım yazılsın, yetər.
Bir ömrü yığışdırıb
Aparsın yır-yığışlar.
Buludlar hıçqıranda
Məni yağsın yağışlar.
Səpilim gilə-gilə
Payız yarpaqlarına.
Bir oğlan əllərinə,
Bir qız yanaqlarına.
Yetər ki, göyüm olsun,
O göydə ruhum olsun.
Mənim adım olmasın-
Mənim Allahım olsun.
Unudulmuş yuxu tək
Unudun, çıxım gedim.
Adımı hərif-hərif
Adımdan yığım, gedim.
lll
Bir adsız ağacam, ağaclar!
Siz məni
çoxdan unutmusunuz.
Adım yarpaqlarımda
damar-damar yazılmışdı.
Onu da küləklər apardı.
Xəzəl-xəzəl ovulub
yollara töküldü adım.
Töküldü hərif-hərif,
töküldü nəfəs-nəfəs
qırılmış söz kimi.
...Yenə yazdı...
Hamınız yarpaqladınız,
çiçəklədiniz, ağaclar!
Hamınızın adı var.
Mənim adım heç birinizin
yadına düşməyən
unudulmuş bir sözdü.
İndi yollarda tozdu-
tozdu mən adlı yollar.
Adımın üstündən
bir ölü aparırlar...
lll
Hər gün əllərimin içində
bir qom həsrət ağlayır
bənövşə rəngində.
Barmaqlarım göynəyir
həsrətin bənövşə nisgilindən.
Bir qom həsrəti
bir qom bənövşə kimi
gəzdirir əllərim.
Ovcumun içində qulaq-qulaq
yarpaqlayır,
çiçəkləyir kədərim.
Ovcumu aça bilmirəm.
Açsam
həsrətin xəzəlləri
töküləcək yerə.
Bir qom bənövşənin rəngi
həsrətin rəngi kimi
qalacaq əllərimdə.
lll
Harasa gedirəm atlı, piyada,
Bitmir yolçuluqlar,
Yol üstündəyəm.
Bir ayağım burda, o biri gorda,
Elə tək ayaqlı gor üstündəyəm.
Mən gor adamıyam,
Gorgahı yoxluq.
Hayana baxıram, varı görmürəm.
Yarpaq tökümüdür, adam tökümü,
Adamdan tökülən barı görmürəm,
Bu boyda ömür də boşuymuş demək,
Olumdan ölümə boşdu əlimiz.
Bizim qədərimiz daşlara dönmək,
Kiməsə atmağa daşdı əlimiz.
Mən də daş atanam,
Sən də daş atan,
Şeytana daş atıb daşa dönürük.
Buluda, yarpağa, çiçəyə, ota-
Qanadlı, qanadsız quşa dönürük.
Göylər qatar-qatar quş yolu imiş,
Quşların saldığı yola yolçuyuq.
Ömür başdan-başa daş yolu imiş,
Daşlara yazılan gora yolçuyuq.
Harasa gedirəm,
Hara bilmirəm,
Gah göydə, gah yerdə yol axtarıram.
Yerdə daş yolunda daşa dönürəm,
Göydə quş yolunda gor axtarıram.
lll
Nəyimə sevinim,
sevinim nəyə?
Bəlkə saçlarımda dənə sevinim.
Hər gün öz günümə ağlayım belə-
Hər gün ağladığım günə sevinim.
Bəlkə ürəyimin qəminə gülüm,
Sonra da o qəmdə durum, oynayım.
Bulud gözlərimin nəminə gülüm,
Yağışda boynumu burum, oynayım.
Bəlkə su sonası olum bu nəmdə,
Hər gün gözlərimin suyunda süzüm.
Qara qarışqalar qanadlananda-
Mən də bir qarışqa toyunda süzüm.
Ehh...
Vallah bu dünya gülmür üzümə,
Daha dodağımı qaçırtmır heç nə.
Düşmür sümüyümə nə bir zümzümə,
Nə də ürəyimi uçurtmur heç nə.
Baxıb gülənlərə,
sevinənlərə,
Mən də dəli kimi gülmək istədim.
Hamının yerinə sevinib elə,
Kiminsə yerinə ölmək istədim.
Daha mənnik deyil açılan sabah,
Sabahda o qızın gülüşü yoxsa.
Əgər bir ömürün gedişi varsa-
Əgər bir ömürün gəlişi yoxsa.
03.12.2012 
çap et